مثل تب خفیفی محسوس نیستی

تن داده ای به هرچه سیاهی به هرچه زشت

حرفی بزن چرا پی فانوس نیستی

دنبال من نگرد که احساس می کنم

آن نور جاودانه ی معروف نیستی

در هر چه هست ای به تماشای من عجول

آیا تو یک شباهت معکوس نیستی؟

من سال‌های سال مُردم

تا اینكه یك دم زندگی كردم

تو می‌توانی

یك ذره

یك مثقال

مثل من بمیری؟

بیا مرا ببر ای عشق با خودت به سفر

                     مرا ز خویش بگیر و مرا ز خویش ببر

           دلم ز دست زمین و زمان به تنگ آمد

                                                مرا ببر به زمین و زمانه ی دیگر

تصویر ها در آینه ها نعره می زنند

ما را ز چارچوب طلایی رها کنید

ما در جهان خویشتن آزاد بوده ایم

من بي تو دمي قرار نتوانم کرد
احسان تورا شمار نتوانم کرد ...

گربرتن من زبان شود هر مويي
يک شکرتو از هزار نتوانم کرد.

 مرا گويي کرايي من چه دانم...

چنين مجنون چرايي من چه دانم....

مرا گويي تو را با اين قفس چيست...

اگر مرغ هوايي من چه دانم

اين تكه هاي درهم و برهم وجود كيست؟
قدري دقيق اگر بشوي پازل من است

اصلا نترس عكس من آنجاست روي بوم
آن دختر شبيه پري كامل من است

يك تكه مانده است فقط زير پاي تو
آن توده ي مچاله ي زخمي دل من است

تقصير تو نبود دل من شكستني است
آسوده باش وغم مخور اين مشكل من است

اصلا تو فكر كن كه براي تولدت
آن قلب پاره هديه ناقابل من است
.

سه شنبه :

چرا تلخ و بی حوصله ؟

سه شنبه :

چرا این همه فاصله ؟

سه شنبه چه سنگین چه سر سخت

فرسخ به فرسخ

سه شنبه خدا کوه را آفرید