همه جوبارهاش از آب خالیست

به دریا بردمش سودی نبخشید

دلم در آستان خشکسالیست

وقتی که او مرا
و گلدان های کنار پنجره را
از یاد برده است

زحمهایم را نمی بندد

چشمهایش را می بندد

شکسته باد کسی کاینچنینمان می خواست

چشمهایش را بست

روی پلکهایش نوشته بود

معرفت ندارم

پلکهایش را که باز کرد

دوباره عاشقش شدم

به سنگ پرتاب شده ای فکر می کنم

که می رود

که به گنجشک فرود آمدن بیاموزد      (منوچهر آتشی)

جیر جیرکی می خواند

جیر   جیر

برای من اما

سی و دو حرف کافی نیست

او هوایم را داشت وقتی که پیاده روها

لیز و یخبندان بود

چه هوایش امروز

که

پیاده رو ها

لیز و یخبندان است

در سرم پیچیدست

خون من مایل است روی دهانم

خون من مایل است روی دهانم

خون من مایل است مایل باشد به شما چه

شما اگر مایلید خطید

وگرنه خط می کشید برای من بدون آنکه دوستم نداشته باشید

خط راست است و تا آسمان ستون می شود

راست است که شما خط می کشید ومن

روی آبهای آسمان

صورتی مایل می شوم

شما آب می شوید روی آبهای صورتی

 مایل به خون من . 

آمیزه ای ز سرزنش و ریشخند بود

حق با صدای توست

باید بلند بود

از گیر و دار چشم و لبت شیرین

از آسمان هفتم چشمانت

افتاد روی دفتر من به زمین

بالا گرفت کار غزلهایم

شد نان به روی سفره آن و این

من هر غزل به چشم تو بی پروا

تو هر نگاه در تن من تسکین

در خواب های شب زده ات بودم

یک بار خیس و خسته و عطرآگین

یک سیب کرم خورده که افتادست

از برگ ریز چشم شما به زمین

ناگاه ریخت چشم تو از دستم

شد برگ برگ چشم توام نفرین

یک مرد خیس شب زده سرگردان

می کرد شعر های مرا تدفین

گفتی مباد کاش سرت بر تن

من زیر لب دعای تو را آمین               "شاعرش را نمی شناسید "

"من وقتی خوشبخت هستم که روحم راضیست

و شعر روح مرا راضی می کند "