| تبليغات | X |
 |
 |
|
| ادبی شعرهای نو اجتماعی |
|
سوار مه که بروی به سردخانه می رسی سر در می آوری از راز یک اتاق خلوت استان " دوگورستان " نه برقی دارد نه تلفنی یک دست لباس داری که همیشه خدا از آن برف می بارد و یک دوره کلاس زبان مور و ملخ و مار سوار مه بروی درِ خوابهایمان را برایت باز می گذاریم روی هر چه بخواهی . بار اول که خودم را به مردن زدم فرشته ها مچم را گرفتند نبضم داشت می زد و با لگد به دنیا آمدم . |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 30 خرداد1385ساعت 19:44 توسط هاله |
|
|
هزار خیابان فاصله دارم با او هزار خیابان فاصله دارم با خود چرا زنده باشم وقتی در تاریکی قدم می زنم وقتی که او مرا و گلدان ها کنار پنجره را از یاد برده است .
زخم ها یم را نمی بندد چشم هایش را می بندد
|
|
+ نوشته شده در
شنبه 27 خرداد1385ساعت 18:15 توسط هاله |
|
|
وقتی به تو میگویند که من در زندان نیستم باور مکن باید روزی این را اعتراف کنند وقتی به تو می گویند من آزاد شدم باور مکن باید روزی اعتراف کنند که دروغ گفته اند
وقتی به تو می گویند من به خودم خیانت کرده ام باور مکن روزی باید اعتراف کنند که وفادار بوده ام باور مکن باور مکن وقتی به تو نشان می دهند شناسنامه جعلی مرا باور مکن باور مکن وقتی به تو نشان می دهند تصویر جنازه مرا باور مکن وقتی به تو می گویند ماه ماه است که این صدای من است بر نوار که این امضای من است بر کاغذ باور مکن باور مکن هیچ چیز را ازآنچه به تو می گویند هیچ را از آنچه به تو قول می دهند هیچ چیز را از آنچه به تو نشان می دهند و سرانجام روزی می رسد که از تو می خواهند بیابی جنازه مرا شناسایی کنی و تو در پیش روی خویش مرا می بینی و صدایی به تو می گوید او از شکنجه جان به در برده است او مرده است وقتی به تو می گویند که من به تمامی مطلقا برای همیشه مرده ام ... باور مکن باور مکن باور مکن از آریل دورخمان |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 21 خرداد1385ساعت 8:36 توسط هاله |
|
|
گدایی دیدم سکه ماه را به او دادم من خود چیزی نداشتم آن را هم از جیب خدا برداشتم مشقم کن وقتی که عشق را زیبا بنویسی فوقی نمی کند که قلم از ساقه های نیلوفر باشد یا از پر کبوتر آن چه می خوانی از یک نگاه خشک یک تکه شعر است |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 21 خرداد1385ساعت 8:34 توسط هاله |
|
