به چشم های همیشه نمازت سوگند

پاک تر از دو بیتی هایت

نوشته می شوم

این گورکن جوان است که هر شب

برای خاک کردن گناه

چشم های مرا می خواهد

سوره

    به

      سوره

سجده

     به

      سجده

 ولگرد شدم

ببین چگونه

لای رکوع های نشسته ام

دست و پا می زنم

آن قدر

 تا برای خودم

 مستحب شوم

و به تکرار دانه های تسبیح

 عادت کنم

دو روز بعد از این که

من بپرسم یادت هست آن وقت ها

شماره ها ۷ رقمی بود

و سر تکان بدهی که اوهوم

بعد فکر کنی باز قرصهای فراموشیت را فراموش کرده ای 

یا حافظه ی من مثل اسب است

تو می میری و من یادم می رود خاکت کنم

دست از سرم بردار می خواهم بمیرم

تنها مرا بگذار می خواهم بمیرم

فردا که می آید قرار آخر ماست

قبل از همین دیدار می خواهم بمیرم

از زنده بودن از خودم از سادگی هام

دیگر شدم بی زار می خوام بمیرم

صد بار گفتم مرگ اما زنده ماندم

باور بکن این بار می خواهم بمیرم

حالا که کم کم شعر هم پایان گرفتست

یخ کرده ام انگار می خواهم بمیرم ...

                                                                                              شایسته